po mojej stronie

Komunikat techniczny

2012-01-21T00:23:00.000+01:00

Ostatnio sporo zmian u mnie, ale większość z nich to takie, których teoretycznie nie powinno być widać. Jedną z nich była zmiana hostingu. Niby hop-siup i już, powinno być ok. Jednak nie wszytko poszło w 100% sprawnie i niektóre zdjęcia (m.in. tutaj) nie wyświetlają się. Dotyczy to głównie starszych postów i ogólnie wyglądu bloga. Niebawem to naprawię, jednak potrzebuję na to jeszcze kilku dni, a na razie podrzucam piosenkę, w której dziś się zakochałam od pierwszego słyszenia... :D

Bardzo kameralny ślub

2011-11-12T21:18:00.006+01:00

Już jakiś czas nie publikowałam żadnych zdjęć ślubnych, więc myślę,że przyszła pora, aby pokazać co nieco z minionego sezonu.

Tym razem mam przyjemność przedstawić przesympatyczną parę: piękną Monikę i jej męża Konrada.

Ich ślub był najbardziej kameralnym, na jakim miałam przyjemność robić zdjęcia, ale poprzez to i przez miejsce, które wybrali na poślubne przyjęcie dla swoich gości, przez osoby, które się na nim zjawiły, bardzo uroczy i klimatyczny. Spokojny, elegancki i bardzo rodzinny.

Pełną historię Ich Dnia zaprezentuję w postaci rzutów fotosiążki, którą dla nich wykonałam. Całość pięknie prezentuje się w okładce w kolorze czerwonego wina :)

2011-11-01T19:54:00.001+01:00

"Minął sierpień, minął wrzesień..." a tu już nawet nie październik, a listopad...

1 listopada to taki szczególny, refleksyjny dzień. Dla mnie od wielu lat ma bardzo szczególną, magiczną moc. Właściwie, to nawet nie wiem, dlaczego tak jest, ale jest. Nie inaczej w tym roku. Taki ogólny rachunek sumienia, rachunek zysków i strat. Nie, nie Sylwestra, a właśnie dziś. Retrospekcja.

31-10

2011-10-31T22:55:00.000+01:00

Może to takie niepolskie, ale pochwalić się dziełem muszę, a dziś ku temu stosowna okazja... ;)

No to się pochwalę... Produkowałam własnoręcznie przy ogromnym wsparciu mego syna :) A może było odwrotnie... to on produkował, a ja go wspierałam...? ;)

Sto lat to za mało......

2011-09-07T02:35:00.002+02:00

Kochani! Zamieszam zdjęcia ze zjazdu rodzinnego z okazji 90-tych urodzin Cioci Ali.
Miłego oglądania :)

M.

"takie kwiatki"

2011-08-04T22:31:00.001+02:00

W polityce sezon ogórkowy, w fotografii- ślubny, a u Tomka na działce - sezon na cukinie :D
Jak żyję, czegoś takiego nie widziałam, a i tak oryginalnego "kwiatka" nigdy nie dostałam ;D

Jutro zapraszam na placki cukiniowe ;)

Światło, deszcz i muzyka....

2011-07-03T22:20:00.001+02:00

Taki tam piątkowy wieczór... ;)

Sentymentalna podróż w czasie do Piernikowego Torunia ;)

2011-04-20T21:21:00.001+02:00

Dawno już nie było o ślubach, a przecież ja nadal robię zdjęcia ślubne :D

Para Młoda, której fotografie zamieszczam poniżej to Ania i Michał. Zdecydowanie ładniejsi od pary z poprzedniego posta ;) A i wesele wspaniałe było :))

Oj zdjęcia mocno wyszperane z dysku, a robione w Toruniu, przepięknym Toruniu...Piernikowym Toruniu :)

A Michał został Radnym Torunia... :) Michał, gratuluję!!!

Takie tam klatki cztery z wyprawy na rowery

2011-04-05T15:49:00.007+02:00

U W A G A ! ! !

PONIŻSZY POST SKIEROWANY JEST DO WIDZÓW DOROSŁYCH O MOCNYCH NERWACH. MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI ORAZ ZDJĘCIA EROTYCZNE. MATERIAŁY W NIM ZAWARTE NIE SĄ PRZEZNACZONE DLA NAJMŁODSZYCH ORAZ ODBIORCÓW O SZCZEGÓLNIE WYSUBLIMOWANYM POCZUCIU ESTETYKI ;P

***

No dobrze, dobrze, taki mały niewinny, może nie najszczęśliwszy żart... Ale naprawdę to, co udało mi się "upolować" w czasie naszej okropnie długiej i ciężkiej (bo m.in. bagienno-krzaczastej;)) weekendowej wyprawy rowerowej, może nie wszystkim przypaść do gustu.
Nie każdy bowiem potrafi odnaleźć piękno w ...kopulujących ropuchach. Mnie urzekło to, jak one czule się do siebie tulą. Tak tulić się to chyba niewielu potrafi. Momentami ciężko było odróżnić czy to jedna purchata postać, czy dwie złączone w jedność.

A winietki muszą być, gdyby komuś przyszło na myśl takowe zapytanie... Muszą i już, bo nie może ich nie być w tym wypadku. Dlaczego? Aaa, bo tak... ;)

Zamiast Hanami - skutki tsunami... :(

2011-03-30T14:29:00.004+02:00

Chyba nie ma osoby na świecie, która nie wie, o co chodzi, daruję więc sobie rozwlekły wstęp....

Rozwinięcie tez sobie daruję....

A jako zakończenie napiszę, że wczoraj byłam na Wisłą.
Wczorajsze wypuszczenie 1000 lampionów do nieba było symbolicznym aktem solidarności Warszawiaków z ofiarami marcowego tsunami w Japonii.

1000 światełek nadziei do nieba....

I ja tam byłam, światełka paliłam. Oprócz tego nie byłabym sobą, gdybym zdjęć nie robiła ;)

Przedsięwzięcie to było zorganizowane przez Polską Akcję Humanitarną. Bajecznie widowiskowe, piękne i choć przeprowadzana była zbiórka pieniędzy, to tym razem bardziej symboliczne niestety... No cóż; kryzys mamy ;>

MAGIC SHOWTIME

2011-02-26T18:48:00.007+01:00

Słyszałam takie przypowieści, jakoby Kraków był magicznym miejscem. Ja nie widziałam w nim niczego magicznego, bowiem ostatnie moje pobyty w tym mieście ograniczały się do przemieszczania się z miejsca na miejsce, na ogół z dworca do hotelu, z hotelu na miejsce wykonywania zdjęć - zazwyczaj gdzieś daleeeeko poza Starówką, a tę zwiedzałam ostatnio jeszcze jako dziecko.
Tym razem było inaczej. Pojechałam "turystycznie", kompletnie niczego "nie musząc", a już prawie zapomniałam jakie to cudowne uczucie.... Spędziłam dwa megamagiczne dni. Wszystkie chwile utrwaliłam na obrazach, ale tylko niektóre z nich na zdjęciach, pozostałe są i będą jedynie w mojej głowie. Nikt mi ich stamtąd nie zabierze, są tylko moje :) Wybranymi spośród pozostałych podzielę się teraz z Tobą, Drogi Zaglądaczu ;)

Gdy tak włóczyłam się po Rynku, zadzwonił telefon. Oprócz kilku innych informacji, jakie uzyskałam od mojego rozmówcy, dowiedziałam się także i tego, że właśnie w tej chwili w Krakowie przebywa moja siostra, tak więc całkiem przypadkiem i prawie niechcący trafiłam na warsztaty fotografii ślubnej Repoglamour Kaliny i Adama... Oczywiście oprócz zamieszania, które tam narobiłam i za które przepraszam uczestników, nie wniosłam zbyt wiele. ;) W tym miejscu jeszcze raz w imieniu swoim i siostry dziękuję Dominikowi (może kiedyś tu trafi) -wiadomo za co.

Na warsztatach nie zabawiłam zbyt długo, bowiem miałam ważniejsze plany na wieczór ;D

3...

2...

1...

IT'S SHOWTIME!

Filip - jeszcze raz dziękuję ;D

Klub szalonego naukowca

2011-02-16T11:40:00.004+01:00

Dzisiaj przepis na domową hodowlę kryształów

Będziemy potrzebować:

- dwóch zapalonych, młodych, szalonych naukowców,
- dwuwodorofosforan amonu (NH4H2PO4)
- tlenek wodoru (H2O)
- kilka kłaków z rudego kota
- naczynka, mieszadła, magiczną różdżkę,
- palnik gazowy
- cośtamjeszcze

Wykonanie:

(instrukcja obrazkowa;))

Teraz pozostaje czekać na efekty :)

Astrofoto

2011-01-04T11:37:00.008+01:00

Wtorkowy poranek....
Dziecię już wyprawione do szkoły, to "jeszcze choć 5 minutek".... w końcu mam za sobą noc przy komputerze... ;)
No dobra, czas otworzyć oczy. Najpierw jedno - lewe..... Ooooooooooooooooooooo...... w końcu upragnione promyki słońca uśmiechają się do mnie wkradając się pomiędzy zębami żaluzji..... Nie no..., tak to ja lubię.
Otwieram drugie oko czyniąc przy tym żwawy zryw, biegnę do okna, by odwzajemnić uśmiech. I dech mi zaparło.....
Tak, to dziś! O matko, gdzie ten aparat, baterię trzeba wymienić, karta, tak karta, bo zdarzało mi się robić zdjęcia bez niej.... jest! Telefon, trzeba zadzwonić, nie będę samolubna. No dobra, obiektyw - najdłuższy! Szybko szybko, bo mi zaraz ucieknie......
Udało się... :)

Poniżej zdjęcie "niezbyt udane", efekt uzyskany poprzez brudną szybę, ale to, co dzieje się w chmurach.... to bajka, tęcza, cud natury....

no i uciekło...... ;)

Niektórzy robią zdjęcia księżyca i nazywają to astrofotografią. Jaka to astrofotografia, skoro Księżyc to księżyc, a nie gwiazda? To tak jakby nazywać pływaniem moczenie nóg w misce....
Żartuję, oczywiście, ale chyba nie można lepiej rozpocząć swojej przygody z astrofotografią, aniżeli robiąc zdjęcia najbardziej przyjaznej, najpiękniejszej we Wszechświecie gwiazdy... ukochanego i wytęsknionego, szczególnie ostatnimi czasy - Słońca. Ja właśnie taką drogę obrałam. Tak sobie wymyśliłam. Dzisiaj. ;)
Żeby nie było, zdjęcia naszego księżyca tez posiadam. To widok z mojego okna....

I na koniec jeszcze też niebo. Tym razem znowu Słoneczko.... za kilka minut wzejdzie.... ;)

U mnie już świątecznie... :)

2010-12-21T17:15:00.008+01:00

... ja mam kilka noworocznych postanowień.... zapewne jak wielu z Was...
Ale tym razem na pewno się uda ;)

To już pażdziernik? ;)

2010-10-18T17:58:00.005+02:00

Jejku, jejku, ale ten czas leci. Patrzę za okno, a tam liście z drzew spadają.... Patrzę na swojego bloga, a tu cisza........... ;)
A przecież tyle zdjęć czeka na pokazanie... Część z nich już swoje odleżała, nabrała mocy urzędowej, czas już chyba najwyższy, aby ujrzały światło dzienne... ;) Część z nich swoje premiery miała, bowiem dawno oddałam je zainteresowanym; niektóre wędrują sobie gdzieś po sieci, niektóre przycupnięte w galerii na serwerze do wglądu dla wtajemniczonych, z tego prostego powodu, że niekoniecznie każdy chce być gwiazdą w internecie... ;) Jeszcze twarde dyski... uginające się pod ciężarem tych gotowych i tych, które gotowymi dopiero będą.. ;)

Najsampierw zaserwuję coś ślubnego. Jako, że sezon ślubny ma się ku końcowi, przekornie wrzucę coś z jego początków. :)

***

Z Sylwią i Sylweriuszem poznałam się na weselu siostry Sylwka - Ani i jej oblubieńca - Kamila. Rzecz działa się przeszło dwa lata temu w Ostrołęce. Oboje wtedy byli świadkami Pary Młodej. Już wtedy stanowili wspaniały duet i tak sobie w skrytości rozmyślałam, jak to fajnie by było móc robić im zdjęcia ślubne. Ale na tych rozmyślaniach musiałam pozostać, bo nikt nie pytał mnie o zdanie ;).
Rok Później....
Stałam sobie na ulicy pod blokiem, podziwiając szkody parkingowe, jakie poczynił mi mój spieszący się na wakacje sąsiad, gdy zadzwonił telefon. "Chcą mnie!" Ale fajnie, co tam dziura w samochodzie! ;D
No i pojechałam. Tym razem do Pabianic. Plener, jak łatwo wywnioskować ze zdjęć - warszawski. Końcowe zdjęcia w deszczu z Ich Wspaniałym Staruszkiem ;). Wtedy to aparat się rozpadł na dwa..., ale to nie ważne, ważny efekt ;)

Na prośbę Sylwii i Sylweriusza nie zamieszczam zdjęć z gośćmi w roli głównej, a szkoda, bo niektóre ujęcia bezcenne ;)

Mniam ;)

2010-07-28T12:47:00.002+02:00

CO WIEMY O SNACH I O CZYM ŚNIMY?

Zważ przecie, jak wyborną rzeczą jest sen:
klejnot to tak bezcenny, że nie kupi go tyran,
choć oddałby królestwo za godzinę drzemki;
kształty ma tak piękne, że mężczyzna
leżący w łożu cesarzowej nie uspokoi bicia serca,
póki nie wysunie się z jej ramion,
by spocząć w objęciach snu.
Doprawdy, tak wielki jest nasz dług
wobec tego krewniaka śmierci,
że winniśmy mu największą daninę,
połowę życia, ku czemu istnieją słuszne racje:
sen to złoty łańcuch
przykuwający zdrowie do naszego ciała.
Kto podczas snu skarży się na niedostatki, rany, frasunki, na troski
ludzi możnych, na niewolę?
Żebracy zażywają w łóżku tyleż rozkoszy, co królowie.
Czy można więc przebrać miarę
W spożywaniu tej delikatnej ambrozji?

Thomas Dekker

Wakacyjnie.....

2010-07-14T21:11:00.003+02:00

Jest takie miejsce na ziemi, całkiem niedaleko nawet, do którego wciąż powracam. Takie moje, choć dzielę się nim z innymi. Wystarczy spakować namiot i śpiwory, zabrać dobry humor, a pozostawić wszelkie troski, dwie godziny drogi i już... jestem tam... :

Rozwiązanie...

2010-06-23T19:29:00.003+02:00

...interpretacja dowolna... ;)

Zagadka kryminalna, czyli KTO ZLIKWIDOWAŁ CIOCIĘ ZOSIĘ?

2010-06-17T20:08:00.003+02:00

Pamiętacie pismo "Detektyw"? Nie jestem pewna czy do tej pory się ukazuje, kiedyś jednak, jeszcze jako dziecko namiętnie je czytałam. Na ostatniej stronie zawsze było coś, co dla mnie było wyzwaniem. Trochę tekstu, kilka obrazków. To tak OT, po prostu przypomniało mi się, bo dziś mam tu fotozagadkę kryminalną dla wtajemniczonych ;)

***

Narzędzia zbrodni:
Dowody zbrodni:

Poszkodowana ;)

Kilka migawek z życia Olka

2010-06-14T17:16:00.008+02:00

Cześć, to ja, Olek. Właściwie to możecie mi mówić Aleksander. Niedługo też będę wielki, pewnie taki jak mój Tata. Ten uśmiech to mój specjalny uśmiech nr 34, no taki do zdjęć....

Doszedłem już prawie do perfekcji, bo ćwiczę go od roku.....

;)

Kidyś chciałbym mieć tak ładny, jak moja Mamusia:

***

Ale od początku....

Urodziłem się kiedyś, strasznie to dawno było, chyba ze sto lat temu, albo i więcej. No na pewno tak dawno, że już nie pamiętam, kiedy to było. Byłem wtedy tak malutki całkiem, o tyci, taki że mnie Mama na rękach ciągle nosiła. Teraz już nie nosi. Mówi, że boli ją kręgosłup, nawet nie chce, nieść, jak mnie nogi czasem strasznie bolą. A moje nogi to chyba potrafią boleć najbardziej na świecie..... Ale nie ważne i tak ją kocham. A ona kocha mnie, tak mi powiedziała, więc na pewno ma rację.

Tatę też mam fajnego. On też mnie kocha. No ja jego też bardzo mocno, normalnie najmocniej na świecie, prawie tak, jak mamę.

Kiedyś Mama i Tata zanieśli mnie do kościoła to była jakaś specjalna okazja, na początku było fajnie, potem okazało się, że tam leją.... No nie wiedziałem dlaczego tak mi zrobili, więc nie byłem zadowolony. Teraz już wiem, to było bardzo ważne.

Ale najbardziej to lubiłem jednak być w swoim domu. W łazience zawsze coś fajnego mama ze mną robiła. Bawiliśmy się czasem tak, że ona zakładała mi pieluchę, a ja szybciutko się tak wyginałem, żeby nie mogła mnie w nią złapać. Mama i tak zawsze wygrywała, ale ja dzielnie próbowałem.

W domu Mama mnie ciągle całowała....

...czasem karmiła...

Przyjeżdżała też taka fajna Ciocia z superzabawkami, ale mnie dawała tylko te najmniej fajne, tych najlepsiejszych nie chciała dać, choć tak bardzo mi się podobały i tak ładnie o nie prosiłem.

Ale Ciocia i tak jest fajna, zaprosiłem ją nawet na mój tort z jedną świeczką. Podobno ta świeczka to coś oznacza, ale dokładnie nie wiem co. No zapomniałem normalnie.

Tak oto zacząłem się starzeć, znaczy nie tak, żeby od razu, no ale już przecież nie jestem maluchem, a jak ktoś mnie tak przezywa, to mi się normalnie płakać chce...

OOOoooo.... cześć Ciociu....

Ja zawsze lubiłem robić zdjęcia. Sobie lubiłem bardzo, ale najlepiej chciałbym porobić komuś. No jeszcze kawałek i może się uda zabrać Cioci ten fajny aparat... ;)

Wielka woda....

2010-05-25T12:37:00.007+02:00

Od kilku dni dzieją się w Polsce rzeczy niezwykłe, straszne, ale i niezwykłe. Natura po raz kolejny uczy nas pokory, pokazuje jacy jesteśmy malutcy wobec jej niezmierzonej potęgi...
Do Warszawy fala kulminacyjna dotarła w piątek wieczorem. Jeszcze wtedy chyba żaden z przybyłych na mosty ciekawskich nie przypuszczał, że może ona w jakiś sposób nadwątlić tę betonową dżunglę. Z niektórych zasłyszanych rozmów można było wywnioskować, że przybyli tu z ciekawości, możliwości wymiany wrażeń... Ale nie tylko, część przybyła tu z bezsilności, z obawy o losy bliskich, którzy pozostali na terenach zalewowych, jakby chcieli uprosić Naturę o litość.
Warszawa skupia mieszkańców z chyba każdego zakątka Polski, stanowi więc swoisty koktajl. Jedni nienawidzą Warszawy i jej mieszkańców, inni do niej ciągną. Są i tacy, którzy łączą w sobie te obie cechy, osiedlając się w stolicy z różnych pobudek, z których wiodącą jest możliwość zatrudnienia. Ale są też jej rodowici mieszkańcy; jedni przychylni przybyłym, inni nieżyczliwie na nich spoglądający.
Przedstawicieli każdej z tych grup w ostatnich dniach połączyły warszawskie mosty. Wśród nich i Most Gdański, tak uwielbiany przez fotografów oraz Młode Pary, które właśnie tam chcą zrobić sobie część zdjęć z sesji plenerowej. Dlaczego? Bo ten most ma swój urok, ale nie o tym teraz chcę napisać i nie to starałam się uchwycić na zdjęciach, które zamieszczam poniżej.
Od samego początku śledzę w mediach to, co się dzieje w kraju. Tragedie ludzkie, których nie sposób wyrazić słowami z jednej strony, z drugiej zaś zawiść, poczucie niesprawiedliwości, że innych to nie dotknęło. Sprawiedliwości nie ma i nie będzie, Natura również sprawiedliwą nie jest, ale mnie osobiście boli, jeśli ludzie spisują innych na straty tylko z powodu miejsca, w którym żyją. Ja rozumiem; emocje, straszne przeżycia, ale myślę, że nie są to myśli wypowiedziane jedynie pod ich wpływem, a słowa odzwierciedlające rzeczywisty stosunek.
Internet jest medium, który w szczególności w tych ostatnich chwilach zionie jadem. "Warszawka"- tym pogardliwym mianem próbuje się nas obrażać, dodając stosowne epitety. Owszem, takie zjawisko jak "warszawka" istnieje, ale odnosi się ono raczej do pewnych grup ludzi, niekoniecznie na trwałe związanych z Warszawą, aniżeli do osób, które tu żyją na stałe i utożsamiają się z tym miastem.
Tak, nas nie zalało, nie dotknęła nas osobiście ta straszna powódź, nie straciliśmy w niej swoich dorobków, albo co gorsza, nie straciliśmy bliskich, ale też nie cieszymy się, nie śmiejemy, nie kpimy, nie odwracamy plecami, jak co poniektórzy sądzą. Jeśli nawet nie zawsze wszystko widać; chcemy pomóc. W całej Polsce nastał teraz taki czas, że ludzie bezinteresownie niosą sobie pomoc, my naprawdę nie jesteśmy inny, więc stąd mój apel: odpuśćcie już....

Poniżej to, co uchwyciłam w czasie "inspekcji wałów" ;)

Fenomelnalna moc ludzkiego umysłu

2010-05-09T13:20:00.003+02:00

Nie młgoam urzyiweć, że mgoę zumierzoć to co wśłaine cztyam.
Foennmnelaa moc lgudzikeo ułmsyu! Włudeg bdaań ppodzrzeynorwach na Usrniweciytee Cmabrigde, nie ma zinnaczea w jekaij keolśjcnoi lteriy unomcziesze są w swiłoe, jyeinde iottnse jset, aby piszwera i onisatta lteria błyy na wyśłaiwcm miscjeu. Rtszea mżoe być caicikłowie pnarzeszmiea, a i tak jset się w sintae pyrzatczeć tsket bez pmelrobu. Dzjiee się tak paoinweż ldzkui usmył nie cztya kdaeżj lriety po keoli lecz słwoa jkao cśłaoć. Nmietiswoae, co? No cóż, a ja zwasze małelyśam, że ogrifrtoaa jset wnżaa

;)

Pałrzczyteam, spałodobo mi się plerzekiłam :D

Zmiany...

2010-02-24T16:19:00.006+01:00

Praca fotografa ślubnego pozornie tylko jest lekka i "sezonowa". Lekka to ona na pewno nie jest, bo sama torba ze sprzętem dobre z 10 kilo waży... ;). Do tego potem dochodzi wielogodzinna selekcja i obróbka zdjęć, przy której nieraz ocka scypiom i kręgosłup siada. Ale ja nie narzekam, kręgosłup mam silny, ten moralny również ;) Jak do tej pory, to nawet okulary jedynie przeciwsłoneczne noszę, choć czasem warto by się było polansować na intelektualistę i założyć takie w rogowej oprawie... Nie dane mi to. Może kiedyś..., jak na razie to jedynie jestem na dobrej drodze. ;)
Żarty - żartami, ale weszłam tu po to, by pochwalić się tym, nad czym aktualnie pracuję, a pracuję nad swoją skromną stroną internetową. Nie mam ambicji, by była najlepsza i najnowocześniejsza ze wszystkich. Mam ambicje, żeby była ona naprawdę MOJA. I jest.
Dłubałam przy niej wiele godzin, wszystko dlatego, że kiedyś, przed laty nie uważałam na zajęciach z programowania. Z wiedzy, którą teoretycznie powinnam posiadać, pozostało jeno mgliste wrażenie, że coś tam wiem. Ale nawet gdybym miała wtedy w indeksie magiczna cyfrę 5, to przypuszczam, że całą tą wiedzą mogłabym teraz wytrzeć sobie ...nos ;) Właśnie dlatego siedzę, dzióbię sobie w klawiaturkę, próbuję, kombinuję i testuję. Teraz, no bo kiedy? Sezon za pasem.
Muszę przyznać, że te wszystkie zabiegi sprawiają mi niezmierną frajdę; ciągi z pozoru niezrozumiałych znaków, tworzące jednak bardzo sensowną całość, zupełnie niczym mrówki rozbiegane po partyturze, które przetworzone przez zmysły wytrawnego muzyka stają się melodią... To powoduje, że zaczynam się zastanawiać nad zmianą zawodu.... jak tylko jeszcze się trochę poduczę.... ;) Trochę bardzo... ;> Póki co, zostaję przy fotografii :D
Ale wracając do mego wirtualnego dziecka, czyli do strony: na razie jeszcze jest sporo niedociągnięć, w zasadzie to jestem w połowie pracy, albo jeszcze dalej, gdzieś w lesie, ale już teraz wprowadziłam nowy dział, którego bardzo mi brakowało. Są to pokazy, slideshow, czy prezentacje - jak kto woli... Właśnie tym konkretnie chciałam się teraz pochwalić, a wyszedł jakiś rozdział z kiepskiego pamiętnika....
Ten właśnie dział jest tu: show , mam nadzieję niebawem zakończyć pracę nad całością, a tymczasem wrzucę tu pokaz, który przygotowałam Magdzie i Bartkowi; notabene; jednej z najmilej wspominanych przeze mnie ubiegłorocznych par. Te na stronie są o wiele lepszej jakości.
Jeszcze tylko dodam, tak trochę poza tematem dzisiejszego posta, ale jak najbardziej w temacie, który czasem poruszam na spotkaniach; ja pamiętam wszystkie moje Pary Młode. Nie wierzycie? - Nie wierzę.... ;) Takie zboczenie mam jakieś, że ludzi zapamiętuję bardzo dobrze. Czasem niestety, czasem na szczęście. To ostatnie zdanie bynajmniej nie w kontekście współpracy z moimi klientami, bo akurat mam takie szczęście, że trafiam na takich, z którymi zapominam, że to co robię, to nie zabawa, a ciężka harówa ;)

A! I jeszcze jedno: będę wdzięczna, za wszelkie sugestie i rady dotyczące strony. Najprościej będzie skrobnąć tu: foto@magdazemla.com

Lejeń ;)

2010-02-17T22:40:00.003+01:00

Rozwiązanie anagramu poniżej ;)

Taki oto zimowy cud natury moje dziecię dzisiaj przyprowadziło do domu. Wprawdzie nie jest to ważka zatopiona w bursztynie, ale równie ładne :)
Niestety zwierzaka musiałam szybko się pozbyć, ponieważ rogacz zachował się bardzo nieelegancko i zostawił po sobie kałużę, wolałam nie czekać na to, co jeszcze może się wydarzyć... ;)

Kilka promyków lata....

2010-01-05T16:01:00.003+01:00

..przemknęło się tu razem z Gosią i Michałem... :) W sam raz jak na tak mroźny dzień, jak dziś.
Sami przyznajcie, że od takiego promiennego uśmiechu, od razu robi się cieplej! Zapraszam do obejrzenia całości.

Pocztówka świąteczna ;)

2009-12-20T03:37:00.010+01:00

Wszystkim Zaglądaczom, zarówno tym powracającym, jak i przypadkowym najserdeczniejsze życzenia

WESOŁYCH ŚWIĄT!!!

dołączam pocztówkę z moim okropnym pyszczydłem ;)

P.S.
Dzisiaj krótko i na temat :), a zdjęcia będą i to niebawem już, podzielę się z Wami częścią tego, nad czym ciężko pracowałam przez całe lato. :)

6 grudnia

2009-12-06T01:39:00.005+01:00

Mikołajki to genialny wynalazek; moje dziecko, zazwyczaj nie rwące się do wykonywania czynności sprzątająco - piorąco - czyszczących, dzisiaj, a właściwie wczoraj przez 34 minuty pucowało swoją najbardziej reprezentacyjną parę obuwia ;) Efekt, jak na załączonym obrazku....
Wygląda na to, że wysiłek się opłacił. ;)

Pięknych prezentów i Wam życzę!!! :)

Eksperyment

2009-12-01T19:07:00.007+01:00

Ci, którzy tu czasem zaglądają, zapewne zauważyli moje dzisiejsze poczynania...... eksperymentuję z blogiem, mieszam, zamieniam, próbuję....

No i będą od tej pory właśnie takie duuuże zdjęcia, jak to poniżej.

To Mała Księżniczka - Julia:
;)

Bezsenność

2009-12-01T02:04:00.010+01:00

Dzisiaj będzie trochę prywaty ...i to bez żadnych zdjęć.

2 nad ranem, a może druga w nocy.... patrzę w okno. Poprzez klawisze drzewnianych żaluzji uśmiecha się do mnie "Łysy" w pełnej krasie. Pyzaty i świetlisty, jakiego z mojego okna można dostrzec jedynie o tej porze roku. Te zmrużone spojrzenie znam od lat. Już jako dziecko lubiłam wgapiać się w niego godzinami, jakbym tam szukała rozwiązań i odpowiedzi na moje życiowe dylematy.
Nie wiem, czy to złudzenie, ale wydawało mi się, ze porusza swoimi bruzdowatymi ustami, zupełnie jak gdyby chciał mi powiedzieć.... no nie wiem co... za to za moment w moim ulubionousypiającym radiu Chilizet gra to:

Słucham sobie w spokoju, a po chwili nachodzi mnie taka refleksja, niekoniecznie związana z samą piosenką: nie warto chować głowy w piasek, bo tyłek i tak będzie wystawać, a lepiej zmierzyć się prawdą, nawet tą całkiem niewygodną..., polecam :)

Cognoscetis veritatem, et veritas liberabit vos

* Zdaję sobie sprawę z tego, iż przekaz niniejszego posta dla wielu nie będzie w pełni jasny, a dla niektórych może wydać się wręcz głupkowaty, jednak sądzę, że znajdą się tacy odbiorcy, którzy wlot pojmą, co autor miał na myśli ;)

Howgh

Żyję... ;)

2009-11-19T22:05:00.008+01:00

Troszkę długo mnie tu nie było, nie żebym zapomniała o moim blogowym dziecku, oj nie. Mogłabym tłumaczyć się złym stanem zdrowia, wypadkami losu, chorobą psa, wysypką u syna.... Mogłabym jeszcze usprawiedliwiać się pracowitym sezonem, ale po co? Ja hasła zapomniałam po prostu... ;)

No dobrze, zamiast tego wszystkiego, zwyczajnie przystąpię do reanimacji mojego bloga i to chyba będzie najlepsze wyście z sytuacji...;)

Sezon faktycznie pracowity mocno, ze zdrowiem różnie bywało, syn wysypkę, zwaną ospą przechodził już w przedszkolu, psa nie mam, a kota.... itd...

Zatem....

* * *

Najsampierw, na wstępie, na początku
O Magdzie i Bartku będzie w tym wątku,
Co ongiś ustalili zgodnie między sobą,
Że w życia podróż wyruszą jedną drogą.
Co ich ku temu powiodło – nie wiem.
Ważne, że stanowią połowy siebie.
Cieszę się bardzo sprawą następującą:

Na ich ślubie to ja byłam fotografującą ;)

No co? ;) Tak mnie natchło ;)

* * *

Pamiętam pierwszą rozmowę z Magdą, jeszcze przed spotkaniem, pomyślałam wtedy: moja imienniczka, musi być z niej fajna babka ;) Oczywiście nie pomyliłam się :D
(Madziu uściski).

Ale co tam, nie będę dłużnej rozwijać moich wątpliwych talentów literackich, bo i tak nikomu nie będzie chciało się tego czytać. Kto zna Magdę i Bartka, wie jacy są, kto miał przyjemność bawić się na ich weselu, wie jak było... ;) Przystąpię do konkretów, czyli do zdjęciów :)

Jeszcze dodam tylko, że to jest ta sukienka, o której lubię opowiadać, bo wg mnie cuuuudo :)

Plenerowo :)

2009-06-26T12:12:00.005+02:00

Z Kamilą i Adamem nie dane nam było spotkać się w dniu ich ślubu, (od razu mówię, że wcale nie nawaliłam, tylko miałam zajęty termin!), ale mogliśmy spotkać się kilka dni później, w pięknych okolicznościach przyrody ;).

"Moi" Państwo Młodzi wiecznie w podróży, z przyzwyczajenia nawet na zdjęcia wzięli ze sobą podręczny bagaż i niezbędne akcesoria w postaci parasoli; w miejscu, gdzie przebywają aura jest bardzo zmienna, dodatkowo pogoda w dniu ich ślubu również była kapryśna, słońce nie rozpieszczało... ;)

Oto fragment efektu naszego spotkania:

I komunia św.

2009-06-18T23:30:00.007+02:00

To była pierwsza komunia, nie tylko dla mojego dziecka, ale również i dla mnie... w sensie fotograficznym ;)
Nie będę zbyt długo się rozwodzić, bo to pora spania, a nie wypisywania wypisywania wątpliwej jakości mądrości. Zrobię to innym razem. Mam nadzieję, że zdjęcia powiedzą więcej.

***

Na początku było wielkie ustawianie....

...i równie wielkie wejście:

Potem oczekiwanie na nieznane:

I różne do tego podejście... ;)

A to Słoneczko zawsze z uśmiechem na buzi ...i nie powiem nic więcej, bo mnie Kuba oskubie ;)

No i wreszcie ta doniosła chwila:

Był też czas na zdjęcia, na tym poniżej klasa Kuby z Panią Ingą, najlepszą nauczycielką, jaką dzieciaki mogą sobie wymarzyć :)

Chłopcy z ferajny;)

Konkurencja... ;)

I już po wszystkim, taki był strach, a nawet nie bolało ;)

Kuba chciał przyprawić Olkowi rogi... ;)

...ale jemu zamiast tego wyrosła aureola... ;)

...i jeszcze prezent dostał... Kuba był niepocieszony. ;)))

THE END

więcej fotek na tej stronie

Ślub Małgosi i Romka

2009-05-22T21:57:00.014+02:00

był dla mnie inauguracją sezonu zdjęciowego :)
Małgosiu i Romku, cieszę się, że mogłam być z Wami w tym dniu!

Na dworze pierwsze ciepłe wiosenne promyki malowały uśmiechy na spragnionych słońca twarzach. Grube płaszcze, rękawice, kufajki i inne tego typu dobrodziejstwa poszły precz. Ja, cała w skowronkach, ciesząc się na popołudniowy ślub i radośnie podśpiewując (ku rozpaczy mego dziecia;)), od rana pucowałam szkiełka, po to, aby wystartować jak najlepiej. No i wystartowałam.... Właściwie był to falstart, bo z tego wszystkiego przybyłam prawię godzinę za wcześnie, ale to nieważne.... Ważne jest to, co działo się w chwilę później, a w skrócie działo się tak:

Nieco pełniejsza i mobilniejsza ;) wersja o tu :

F I K

2009-04-29T23:52:00.004+02:00

Czyli ni mniej, ni więcej jak tylko Franek i Kacper :)
Na pozór dwa aniołki....

... kochające się aniołki...

Kacper kocha Franka:

A Franek Kacpra:

Obaj bardzo kochają swoją Mamę:

I dlatego przypominają jej o tym na wszystkie możliwe sposoby:
;)

...trzeba się schować,

bo jak nas Mama znajdzie....

będzie kazała zjeść pomidorówkę produkcji Cioci Ewy.... ;/

* * *

Oczywiście Ciocia Ewa robi przepyszną zupę, a dzieciaki, jak to dzieciaki...; udawały, że chowają się przed aparatem ;)

Night Queen

2009-04-14T14:43:00.013+02:00

Kiedy w ubiegłym roku wraz z Patrycją, Tomkiem i całą drużyną Leona wylewałam siódme poty na zasypanym śniegiem i zalanym słońcem Chopoku, nie przypuszczałam nawet, że po niespełna roku będę robić im zdjęcia ślubne...
Fotografia Ślubna

Ale jeśli jest ślub, to zazwyczaj jest też wieczór panieński/kawalerski.

Na wieczorze Tomka nie byłam, bo ani ze mnie żaden kawaler, ani też egzotyczna tancerka ;), ale za to byłam na wieczorze Patrycji. Patrycja była prawdziwą królową nocy... ;D

Na imprezę przybył ze mną "przyjaciel rodziny" - Leon, który starał się jak mógł, aby rozkręcić całe to babskie zebranie.... ;)

..i chyba nawet nie najgorzej mu to wyszło... ;) Miał wprawdzie wsparcie w postaci swych lepiej urodzonych i wyżej postawionych krewnych, jednak to on był duszą towarzystwa ;)

Było też trochę książkowej teorii....

Dziewczyny chłonęły wiedzę, jak gąbka wodę ;)

Patrycja ze swoimi kochanymi sierściuszkami:

A tuż przed ślubem Ciocia dała Patrycji jeszcze krótki wykład... ;) ...no bo przecież przygotowania do ślubu to nie tylko sukienka i makijaż ;)

A tu w końcu razem :)

* * *

A to tu niżej, to bynajmniej nie prezent ślubny, a małe CoNieCo dla mnie od Patrycji i Tomka :D. Już teraz wiecie, dlaczemu tak długo nie publikowałam żadnych postów ;)

Powarsztatowe echo...

2009-03-28T09:04:00.005+01:00

Chyba tylko tak mogę określić to, co zamieszczam poniżej, bowiem minął już tydzień... :)

Warsztaty organizowane przez Kalinę i Adama były bardzo inspirującym i rozgrzewającym (dosłownie także- 38,5 stopnia mierzone domowym termometrem rtęciowym!) wydarzeniem i choć musiałam je odchorować, to jednak całość wspominam naprawdę dobrze :D

Ilona i Michał, którzy mimo zimna bardzo dzielnie towarzyszyli nam w części plenerowej, to jak już napisałam na forum repoglamour, para iście rodem z filmu :) Mam nadzieję, że bawili się równie dobrze, jak my wszyscy :)

Dobro powraca.

2009-03-23T14:12:00.007+01:00

Nie jest to jedynie pusty slogan, to się sprawdza w praktyce :) To, co dajemy innym, wcześniej, czy później wraca. Często ze zdwojona siłą.

Jeśli dajemy życzliwość, uśmiech i wsparcie, możemy spodziewać się tego samego. Nic w tym odkrywczego. Nie będę robić tu wykładów umoralniających, bo nie czuję się do tego powołana. Piszę to, bo mam powód

Nie chcę też grać na niczyich uczuciach, nie taka jest moja intencja, ale pomyślałam, że jeśli mogłabym zrobić coś dobrego na moim blogu, to jest to odpowiedni moment, aby powiązać ideę jego prowadzenia z ważnym tematem, który za chwilę poruszę.

Kilka dni temu otrzymałam maila od Justyny, której w ubiegłym roku robiłam zdjęcia ślubne:

Wtedy uczestniczyłam w tym jakże ważnym i radosnym wydarzeniu, poznałam jej rodzinę i przyjaciół. Teraz Justyna napisała, że jeden z członków jej bliskiej rodziny potrzebuje pomocy. Chodzi o przeszczep szpiku kostnego. Jest to stosunkowo prosty i nieinwazyjny zabieg, ale niestety bardzo trudno znaleźć odpowiedniego dawcę.

Nie potrafiłam przejść obok jej apelu obojętnie, tym bardziej, że problem ten może dotknąć w przyszłości kogoś z nas, naszych krewnych czy bliskich znajomych.

Potencjalnym dawcą może być prawie każda dorosła, zdrowa osoba, ale znalezienie tej jedynej, tego „genetycznego bliźniaka” jest niezmiernie trudne. Dlatego czym więcej nas, tym lepiej. Piszę „nas”, bo ja już to zrobiłam. Zarejestrowałam się i czekam na badanie. Prawdopodobnie nie będę mogła bezpośrednio pomóc Justynie i jej rodzinie, ale może ktoś Was – tak. Ja być może pomogę ocalić życie komuś innemu, bo niby dlaczego miałabym tego nie zrobić?? Jeśli tylko się nadam...

Zarejestrować się i uzyskać fachowe informacje na temat można tu:

Justyna na pewno też chętnie odpowie na pytania: jupno@yahoo.com

Co w brzuchu piszczy...

2009-03-08T21:43:00.009+01:00

Oto Julek:

. . .

Każdy rodzic zna to uczucie niepewności i radości towarzyszące oczekiwaniu na pojawienie się dzieciątka. Często znamy już płeć i imię, wiemy, że dziewczynka odziedziczy urodę po mamie, a chłopiec zaradność i inteligencję po tacie. Planujemy i dokonujemy wyborów; od wyboru bielizny i pieluch, poprzez kolor ścian w dziecięcym pokoju i umeblowania z łóżeczkiem włącznie, skończywszy na wyborze szkoły i przyszłego partnera życiowego ;)
Mały człowieczek, który dopiero ma pojawić się na tym świecie, w mgnieniu oka stawia świat przyszłych rodziców na głowie ;)
Julek do wyjątków nie należy. Wiem to, bo mam przyjemność znać i Julka, i jego rodziców: Ewę i Pawła.

Ale po kolei...

Ewa.... Skąd się wzięła Ewa, każdy wie ;), a ja to nawet wiem bardzo dobrze, bo znam Ewę od dwudziestu kilku lat (miałam się trzymać wersji<20,
A potem to już poszło z górki;), co w dużym skrócie wyglądało tak:

A jakiś czas później.....

C.D.N.....

Sonia i Paweł

2009-03-05T21:53:00.004+01:00

Istnieje pewien przesąd dotyczący zawierania ślubów w miesiącach nie posiadających w swej nazwie literki „r”. Że niby nie wróży to szczęśliwego pożycia, że to „r” posiada właściwości niemalże magiczne, a jego brak to zły omen...

Są jednak tacy, którzy zbytnio nie biorą sobie tego do serca i pobierają się w... no na przykład lutym. :) Tak, jak Sonia i Paweł właśnie.

Sonię znam od dawna, łączą nas więzi rodzinne. Pamiętam ją jako małego brzdąca, choć wówczas sama niewiele większym byłam....

Jej wybranka, Pawła poznałam wprawdzie dopiero w dniu ślubu, ale coś mi mówi, że pomimo tego, że pobrali się w tak mało romantycznym miesiącu, jakim jest luty, to jednak będą szczęśliwi. Tego im z całego serca im życzę!

Na ślub przybyła licznie zgromadzona rodzina i znajomi Wprawdzie nie oni tu byli najważniejsi, to jednak nie mogę się oprzeć, aby nie zamieścić kilku fotek bliskich mi osób. Kto zna, ten będzie wiedział :)

Już jest :D

2009-02-20T13:59:00.014+01:00

Raz, dwa trzy... próba bloga.

Widać mnie? To dobrze. :) Mogę w końcu ruszyć...

Przyznam, że trochę to trwało, zanim i ja dojrzałam do tego, aby mieć własnego fotobloga. Nie to, żeby ten sposób publikacji własnych przemyśleń był mi całkiem obcy, ale tak ze zdjęciami od razu? ;)

No dobrze, powiem szczerze, że zwyczajnie pozazdrościłam blogów moim znajomym, oraz mojej kochanej siostrze, Kalinie i postanowiłam też trochę poklepać sobie w klawiaturę, a przy okazji pokazać nieco zdjęć, które do tej pory ukrywałam w czeluściach mego komputera. ;)

W tym miejscu powinnam wrzucić kilka olśniewających fot, ale że nie posiadam takowych pod ręką ;), na początek wrzucę screena z mojej zliftingowanej własnoręcznie strony (co napawa mnie dumą wcale nie mniejszą, niż wystartowanie z niniejszym blogiem ;))

oto i on:

Pozbywszy się w końcu śniących mi się po nocach różów zdecydowałam się zamieścić zdjęcie mojej uroczej grudniowej Panny Młodej, Hani.

W tym miejscu pragnę podziękować Klaudii, która przez wiele miesięcy uśmiechała się z mojej strony, a której niesamowicie pogodna osobowość głęboko zapadła mi w pamięć :)

Nie jest to jeszcze ostateczna forma, w jakiej chciałabym widzieć moją stronę, więc niniejszym rozpoczynam poszukiwania wykonawcy, może ktoś tu....?

Ale wracając do Hani....

U Hani i Maćka miałam przyjemność gościć w grudniu 2008r.

Był to mój pierwszy, może drugi raz w Toruniu (pierwszy raz był chyba w czasach podstawówki - tak, jak to Hania powiedziała- zapewne podczas obowiązkowej wycieczki szkolnej :)), ale już teraz wiem, że nie ostatni.
Zapewne nie zaskoczę nikogo, ani nie napiszę niczego oryginalnego, ale Toruń jest naprawdę pięknym miastem. Szkoda, że czasu było mało i tak zimno...

To Dobrusia, czyli dobra-dusza, pomocna w przygotowaniach, a prywatnie siostra Hani :)

Nie mam wątpliwości, że pogoda ducha, to u Hani cecha rodzinna..

Ostatnie pociągnięcia pędzla... ;)

TADAM!

Dobrusia ma niewątpliwy talent....

...i to niejeden...

...to też u nich rodzinne...

Hania z najmłodszym, ale jakże wytrwałym uczestnikiem wesela.

Hmm... ;)